Henryk Mażul (ur. 1 stycznia 1953 we wsi Budy w rejonie szyrwinckim na Wileńszczyźnie) – polski poeta. Po ukończeniu Mejszagolskiej Szkoły Średniej zdobył dyplom polonisty Wileńskim Państwowym Instytucie Pedagogicznym. Jako poeta debiutował jeszcze jako student w 1972 na łamach Czerwonego Sztandaru. Swoje utwory publikował w kilku antologiach poetyckich m.in. w 1985 w tomiku zbiorowym „Sponad Wilii cichych fal” oraz tomikach „Doszukać się orła”, „Iliady” i „22 wiersze”. Na początku dziewiątej dekady XX wieku aktywnie się udzielał w biało-czerwonym odrodzeniu nad Wilią. Był jednym z animatorów współczesnego polskiego środowiska literackiego. Zebrał i wydał w tomie „Kontrasty i analogie” – spuściznę literacką tragicznie zmarłego poety wileńskiego Sławomira Worotyńskiego. Pracę zawodową zaczął jako dziennikarz Czerwonego Sztandaru (obecnie Kurier Wileński). Publikował także jako poeta i eseista w Naszej Gazecie, w której okresowo był redaktorem, Magazynie Wileńskim (do jego zamknięcia w grudniu 2021) i Znad Wilii. Przez wiele lat związany z Tygodnikiem Wileńszczyzny. Redagował Magazyn WileńskiSkład redakcji Magazynu Wileńskiego., którego był ostatnim redaktorem.