Zdała ją w 1915 na wygnaniu w Brnie na Morawach, zdobywając przy tym uprawnienia do nauczania w języku polskim w publicznych szkołach ludowych.
W czerwcu 1915 rodzina Reichertów powróciła do wyzwolonego przez Austriaków Lwowa i jesienią tego samego roku Janina rozpoczęła naukę w Państwowej Szkole Przemysłowej na oddziale rzeźbiarstwa dekoracyjnego. Po ukończeniu szkoły odbywała praktykę w firmie rzeźbiarsko-kamieniarskiej Ludwika Tyrowicza; zaczęła też samodzielnie rzeźbić w kamieniu i drewnie.
Z końcem listopada 1918 Janina Reichertówna przyjechała do Krakowa i rozpoczęła zajęcia z rzeźby u prof. Konstantego Laszczki, jednego z najwybitniejszych twórców dzieł rodzajowych, początkowo jako studentka nadzwyczajna. W pracowni była już jedna studentka, która przetarła szlak kobietom Zofia Baltarowicz. Janina wspominała swoje pojawienie się na akademiiKarolina Grodziska, Zapomniana rzeźbiarka Janina Reichert-Toth 91895-1986) i jej twórczość, Kraków, 2009, s. 35. Według rękopiśmiennej notatki będącej w posiadaniu Karoliny Grodziskiej.:
Rok akademicki 1919/1920 zaliczyła już jako studentka zwyczajna, zdobywając w 1921 r. notę bardzo dobrą, mimo czteromiesięcznej przerwy w studiowaniu ze względu na zły stan zdrowia (choroba płuc) i pobyt w Zakopanem.