Jako przełożony cieszył się autorytetem duchowym podobnym do tego, jakim obdarzano świętych starców.

Biskup 8 czerwca 1914 w cerkwi św. Aleksego w Monasterze Czudowskim miała miejsce jego chirotonia na biskupa sierpuchowskiego, jednego z wikariuszy eparchii moskiewskiej. W latach 1918–1919 przebywał w skicie św. Serafina z Sarowa i Ikony Matki Bożej „Znak” w Moskwie. W grudniu tego roku udał się do Sierpuchowa, gdzie do 1923 wykonywał obowiązki biskupa. Po tej dacie opuścił Sierpuchow i zamieszkiwał kolejno w kilku klasztorach pod Moskwą, w Monasterze Ponietajewskim oraz w żeńskim klasztorze w Diwiejewie. Po jego zamknięciu w 1927 zamieszkał samotnie na wsi pod Moskwą, a następnie w Arzamasie. Podobnie jak niegdyś w Monasterze Czudowskim, zebrał wokół siebie grono naśladowców i uczniów duchowych, odmawiał jednak szerszego zaangażowania ewangelizacyjnego. W tym czasie zaczął pisać autobiografię, której nigdy nie ukończył (zachował się rękopis II rozdziału). Wcześniej opracował kilka życiorysów szczególnie czczonych w Moskwie mnichów.