Wawrzyniec Wysocki (ur. 1795 w Rutkach Nowych, zm. po 1842), pedagog polski, rektor Instytutu Głuchoniemych w Warszawie w latach 1831–1837.
Do gimnazjum uczęszczał w Szczuczynie, był następnie kolaboratorem i nauczycielem w tej szkole. Wkrótce potem, wraz z przeniesieniem działającego początkowo w Szczuczynie pijarskiego Instytutu Głuchoniemych, został sprowadzony do Warszawy przez założyciela i rektora placówki ks. Jakuba Falkowskiego. Powierzono mu obowiązki nauczyciela szeregu przedmiotów – języka polskiego, historii, geografii, rachunków, fizyki. Umiejętności doskonalił w czasie dwukrotnych wyjazdów zagranicznych na koszt władz państwowych. Odbył również studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, uwieńczone w 1822 dyplomem magisterskim (Encyklopedia Orgelbranda; Rafał Gerber w słowniku biograficznym Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808–1831 [Wrocław 1977] nie uwzględnia go).
Wyróżniał się pracowitością i zmysłem organizacyjnym;