Działalność polityczna od 1997 W kolejnych wyborach w 1997 pokonał ubiegającego się o reelekcję torysa, w konsekwencji zasiadając w Izbie Gmin. Mandat utrzymywał w trzech kolejnych wyborach w 2001, 2005 i 2010.
W 2003 wszedł do gabinetu cieni swojej partii jako kanclerz skarbu. W marcu 2006 został zastępcą lidera Liberalnych Demokratów. Od października do grudnia 2007 pełnił obowiązki lidera ugrupowania, gdy rezygnację z przywództwa w partii złożył Menzies Campbell. Zyskał sporą popularność w tym okresie za wyrazistą krytykę polityki gospodarczej laburzystowskiego rządu. Zyskał rozpoznawalność zwłaszcza wypowiedzią, w której porównał premiera Gordona Browna do Jasia Fasoli i zarzucił mu tworzenie chaosu. Mimo popularności nie startował w wyborach na lidera partii, które wygrał Nick Clegg. W czasie kryzysu finansowego, który rozpoczął się w 2007, dał się poznać jako zwolennik głębokiej reformy systemu bankowego, polegającej m.in. na oddzieleniu bankowości inwestycyjnej od detalicznej i usunięciu luk podatkowych w sektorze.