Michaił Leonidowicz Słonimski (ros. Михаил Леонидович Слонимский; ur. w Petersburgu, zm. 8 października 1972 w Leningradzie) – rosyjski pisarz, autor utworów o tematyce inteligencji radzieckiej. Syn publicysty Leonida Słonimskiego, brat pisarza Aleksandra Słonimskiego, stryjeczny brat Antoniego Słonimskiego i ojciec kompozytora Sergieja Słonimskiego.
Życiorys Studiował na wydziale historyczno-filozoficznym Uniwersytetu Petersburskiego. W styczniu 1915 został powołany do armii carskiej, został ranny, po demobilizacji zatrudniony w archiwum Narodowego Komisariatu Oświaty (Наркомпрос), potem w sekretariacie redakcji „Literatury Światowej” (Всемирная литература). Na początku lat dwudziestych XX wieku został członkiem grupy „Braci Serafiońskich”.
Został członkiem zarządu Wszechrosyjskiego Związku Pisarzy (1925), prezesem oddziału leningradzkiego Związku Pisarzy (1929–1932) i członkiem zarządu Związku Pisarzy ZSRR (1934–1954). Był autorem wielu powieści.
Wybrana twórczość Powieści 1926, 1953 – Ławrowy (ros. Лавровы) 1927 – Bolszyje pożary (ros. Большие пожары) – zbiorowa powieść;