Wstrząsy wtórne pojawiały się w regionie północnej Armenii jeszcze w końcu marca.
Czynniki decydujące o przeżyciu Trzęsienie ziemi nastąpiło w środku dnia roboczego, gdy większość mieszkańców zniszczonych miast znajdowała się w miejscach pracy lub w szkołach. Z powodu niskich temperatur niewielu ludzi znajdowało się na otwartych przestrzeniach – większość osób wstrząs zaskoczył wewnątrz budynków.
Zabudowa armeńskich miast składała się niemal w całości z typowych dla republik radzieckich tzw. chruszczowek – domów wielorodzinnych wznoszonych technologią wielkopłytową – budowanych z betonowych graniastosłupów, stawianych niestarannie i na niestabilnym gruncie. W chwili wstrząsu betonowe, grube na niemal metr stropy odrywały się od reszty konstrukcji i upadały – jeden na drugi – sprawiając, że szanse przeżycia znajdujących się wewnątrz mieszkań osób były praktycznie żadne. Jak obliczono, z lokali mieszczących się na parterach zniszczonych budynków, ocalono statystycznie trzy i pół raza więcej osób niż z mieszkań znajdujących się na wyższych kondygnacjach.
W trzęsieniu ziemi zniszczeniu uległa większość punktów medycznych na ogarniętym klęską żywiołową obszarze. Szpitali zabrakło w najbardziej krytycznym momencie dla całego regionu.