w Indonezji) z bocznym pasmem – Góry Wiktora Emanuela (Mount Wamtakin – 3658 m n.p.m.) Góry Bismarcka z najwyższym szczytem Papui-Nowej Gwinei – Górą Wilhelma (4509 m n.p.m.) Góry Owena Stanleya (Mount Victoria – 4073 m n.p.m.) Na północnym wschodzie Nowej Gwinei ciągnie się łańcuch Gór Nadbrzeżnych, oddzielony od Gór Centralnych dolinami rzek Ramu i Markham. Dzieli się on na pasma: Finisterre, Saruwaged (Bangeta – 4121 m n.p.m.), Rawlinson i Góry Cromwella.
Na północy i południu wyspy rozciągają się dwa największe obszary nizinne w dolinach rzek Fly i Sepik. Obszar na południu ma charakter bagnisty. W północno-zachodniej i południowo-zachodniej, w obrębie dolin rzecznych i w strefie nadmorskiej rozciągają się aluwialne i częściowo zabagnione równiny zalewowe. Obszary te są często wysunięte w morze przez działalność akumulacyjną rzek w strefie delt. Tereny nizinne zajmują niewielką część skupiając się jak wyżej wspomniano w zachodniej części kraju. Wąski pas nadbrzeżnych nizin ciągnie się na całej długości linii brzegowej.