Ważnym elementem na łamach czasopisma były też drukowane podziękowania od czytelników, kierowane do Najświętszej Marii Panny Niepokalanej.
Przez kolejne 5 lat (od jesieni 1922 do jesieni 1927) Rycerz Niepokalanej wydawany był w klasztorze w Grodnie. Początki pracy były bardzo trudne nie tylko ze względu na szczupłą kadrę (o. Kolbe miał zaledwie 3 stałych współpracowników, odpowiedzialnych za druk i administrację). Klasztor grodzieński znajdował się na peryferiach miasta, co przekładało się na trudności komunikacyjne przy wysyłce miesięcznika oraz przy nabywaniu części zamiennych do maszyn. Pomimo tego nakład pisma zwiększał się stopniowo. W 1924 Rycerz miał 12 tys. prenumeratorów, podczas gdy w 1927 – roku przeprowadzki z Grodna do Niepokalanowa – nakład miesięczny sięgał 60 tys. egzemplarzy.
Lata 1927-1939 w Niepokalanowie to okres dalszego rozwoju czasopisma. Zakup kolejnych maszyn drukarskich pozwalał na stopniowe zwiększanie miesięcznego nakładu. Do 1936 redaktorem czasopisma był o. Justyn Nazim, w kolejnych latach pełnił tę funkcję o. Pius Bartosik, natomiast dyrektorem wydawnictwa w Niepokalanowie po powrocie z Japonii został ponownie o. Kolbe. W latach 1936–1939 miesięcznika nakład wahał się w granicach ok. 700 tys. egzemplarzy.