W marcu 1919 otrzymał godność archimandryty i został wyznaczony na przełożonego monasteru Objawienia Pańskiego w Pińsku. Jednak już po dwóch miesiącach opuścił ten klasztor, by dołączyć do Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina. Został tam kapelanem w oddziale kawalerii, rezydował stałe w Odessie, a następnie w Jałcie, razem z biskupem Beniaminem (Fiedczenkowem). Po klęsce Denikina zbiegł razem z innymi Białymi przez Stambuł do Serbii. Przyjęty przez metropolitę Skopje Barnabę, objął obowiązki przełożonego monasteru w Czeczewie. W czerwcu 1922, na prośbę metropolity Jerzego (Jaroszewskiego), przyjechał do Warszawy. Rozpoczął pracę duszpasterską w soborze św. Aleksandra Newskiego w Warszawie oraz stanął na czele warszawskiego konsystorza prawosławnego. W październiku tego samego roku został przeniesiony do Wilna, gdzie został przełożonym monasteru Świętego Ducha.