w trakcie przełamywania (neutralizacji) umocnionych pozycji przeciwnika w terenie zabudowanym, obszarach górskich czy w rejonach ufortyfikowanych lub zaminowanych.
Historia powstania Projekt wyrzutni powstał w latach 70. XX w. w zakładach zbrojeniowych w Omsku („Transmasz”) na zlecenie wojsk chemicznych (w ZSRR i FR są to formalnie wojska RChBZ – obrony radiologicznej, chemicznej i biologicznej)Do dzisiaj zarówno system pierwotny TOS-1 „Buratino”, jak i jego wersja rozwojowa TOS-1A „Sołncepiok” pozostają na wyposażeniu batalionów chemicznych – RChBZ.
System opierał się na idei stworzenia mobilnej wyrzutni pocisków rakietowych, która jedną szybką salwą byłaby w stanie pokryć, a w rezultacie zniszczyć stosunkowo duże terytorium przeciwnika. Pierwsze egzemplarze doświadczalne poddano próbom bojowym w latach 1978-79. Była to 30-rakietowa, kompaktowa (zestaw pocisków umieszczonych w łatwo wymienialnej kasecie), opancerzona wyrzutnia rakiet z głowicami termobarycznymi, oparta na podwoziu czołgu T–72 (otrzymała oznaczenie BM-1). Współdziałała z wozem transportowo-załadunkowym (ciężarówką z zapasem pocisków) KrAZ-255. W początkowej fazie opracowania projekt otrzymał kryptonim „Obiekt 634”.