Doktorat uzyskał w 1952 na podstawie pracy Roztwory stałe i eutektyki dwuskładnikowe utworzone przez szereg homologów z jednym ze składników. W tym samym roku został przeniesiony na Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego do Zakładu Mineralogii i Petrografii. Od 1962 do 1969 był kierownikiem Zakładu Chemii Mineralnej. W 1954 otrzymał tytuł docenta. W latach 1954–1971 dodatkowo prowadził Katedrę Mineralogii i Krystalografii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1969 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Członek Polskiego Towarzystwa GeologicznegoLista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, stan na 31 stycznia 1971, Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego Tom XL-1970, Zeszyt 3-4, Kraków 1971.
W latach 1956–1958 oraz 1974–1975 był prodziekanem Wydziału Geologii UW, a w latach 1968–1972 jego dziekanem.
Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Bibliografia Wiesław Barczyk, 2002, Tadeusz Penkala (1912–1983) prof. dr – krystalograf, mineralog, Wspomnienia o zmarłych profesorach i docentach, Księga pamiątkowa absolwentów Wydziału Geologii 1952–2002, s.