półszabla) – forma krótkiej szabli piechoty, która wyewoluowała ze średniowiecznego tasaka w XVI w., o głowni wygiętej, zazwyczaj węższej niż w wariancie średniowiecznym, czasem przy sztychu ostro ściętej. W Szwajcarii z początkiem XVI w. przeważała rękojeść w typie mieczowym, zazwyczaj z głowicą w formie pęku skręconych i obciętych u góry gałązek, w połowie wieku trzon rekojeści był już pochylony, głowica zaś w postaci lwiej główki. Jelce miały rozbudowane obłęki. W Niemczech przyjęła się rękojeść z grzybiastą głowicą, esowatym jelcem w płaszczyźnie głowni, z kabłąkiem oraz płytową gardą po prawej stronie. W niektórych rękojeściach pojawiał się pierścień na kciuk, tzw. "paluch". W XVII i XVIII wieku tasak tego typu służył przede wszystkim celom wojskowym, był używany w piechocie, artylerii i marynarce. Od XVIII w. jego konstrukcja uległa względnemu ujednoliceniu, wyposażana najczęściej w głownię o małej krzywiźnie oprawianą w prostą odlewaną z mosiądzu jedno-kabłąkową rękojeść. Tasak saperski – broń boczna saperów, pionierów oraz artylerzystów z