W oparciu o te doświadczenia i własną praktykę opracował własny system leczenia. Opierał się on na stosowaniu niewielkich upustów krwi z rąk i nóg, przystawianiu pijawek do nosa, za uszami i na karku, podawaniu środków wymiotnych i soli rozwalniających, stosowaniu kąpieli oraz opium w połączeniu z innymi środkami, jak np. plastry z gorczycy na skórę. Mimo że Frydrych opowiadał się za łączeniem środków somatycznych i psychologicznych w terapii, to wykluczał ze swojego systemu leczenia wszelki wpływ muzyki i rozrywki na pacjenta.
W roku 1845 opublikował w języku polskim pierwszy podręcznik psychiatrii O chorobach umysłowych.
Poza tym jest autorem innych prac naukowych, w tym z zakresu chirurgii, a także sprawozdań z działania oddziału zamieszczanych w „Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”. Jako organizator dawał wskazówki i przyczynił się do wznoszenia w latach od 1840 do 1841 nowego budynku szpitalnego dla 50 chorych.
W 1837 ożenił się w Warszawie z Józefą Makarewicz (1815–1842).
Pochowany został na cmentarzu PowązkowskimDnia 23go z.m. pochowane zostały na cmentarzu Powązkowskim zwłoki ś.p. Bartłomieja Frydrycha... Kurjer Warszawski, R.46, nr 135 (17 czerwca 1867), s. 835.
Prace O chorobach umysłowych.