Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 66 Brygady Piechoty należącej do 33 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 55% – Węgrzy, 34% – Niemcy. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swoje dwa bataliony nowo formowanemu 106 pułkowi piechoty. Jednocześnie pułk przyjął w bezpośrednie podporządkowanie jeden batalion z 48 pułku piechoty.
Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: generał kawalerii (1883 – †14 III 1908), generał kawalerii (†30 IV 1910), generał piechoty Karl von Schikofsky (1910-1918).