Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasiepułk wchodził w skład 71 Brygady Piechoty należącej do 36 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 96% – Chorwaci i Serbowie. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał jeden batalion do 96 pułku piechoty.
Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: 1860–1867 – Carl Ritter von Franck, 1867–1873 – Graf Huyn, 1873–1918 – FZM Joseph Jellačić von Bužim.