Drugim ośrodkiem powstania był okręg jejski. Działania przeciw bolszewikom rozpoczęły się tam w kwietniu 1918 r. Postanowiono zaatakować Jejsk w celu zdobycia brakującego uzbrojenia strzeleckiego. Większość powstańców była uzbrojona bowiem jedynie w kindżały i bagnety. Udało im się wkroczyć do miasta, ale zagrożeni przez przeważające wojska bolszewickie musieli się szybko wycofać. Jednocześnie siły bolszewickie pod dowództwem F. Rogaczewa zaatakowały stanicę Kopanską. Po odparciu pierwszego ataku, Kozacy 27 kwietnia poddali się. Wielu z nich zostało rozstrzelanych. Pozostali powstańcy rozeszli się do domów.
W maju 1918 r. wybuchło powstanie przeciwko władzy bolszewickiej również na Półwyspie Tamańskim, z centrum w stanicy Achtanizowskiej. Na jego czele stanął ataman stanicy N.I. Gułyj. Powstańcom udało się rozbić bolszewicki Pułk Tiemriukski i – po połączeniu z Kozakami ze stanicy Starotitarowskiej i okolicznych – ruszyli na Tiemriuk, ale bez sukcesu. Następnie ze zmiennym szczęściem prowadzili walki z wojskami bolszewickimi aż do wkroczenia Armii Ochotniczej w sierpniu 1918 r.
Zobacz też Armia Południowo-Kubańska Kubańska Republika Ludowa
Przypisy
Bibliografia O.A. Leusjan: „Front biez linii fronta”: kazaczi wosstanija na Kubani wiesnoj 1918 goda
Kategoria:Operacje wojskowe Białej Armii Kategoria:Kozacy kubańscy Kategoria:Powstania podczas wojny domowej w Rosji