Jeden z takich oddziałów został utworzony w czerwcu 1918 r. w stanicy Procznookopskiej w okręgu łabińskim. Na jego czele stanął podesauł Sołocki, działacz konspiracyjnego Stowarzyszenia Zbawienia Kubania. Do oddziału dołączyły inne, tworząc powstańczą Armię Południowo-Kubańską, której liczebność osiągnęła 10 tys. ludzi. Ich największym sukcesem było zdobycie Armawiru, skąd jednak szybko zostali wyrzuceni przez przeważające siły bolszewickie. W celu wsparcia powstańców kozackich gen. Anton I. Denikin, dowódca Armii Ochotniczej, wysłał im na pomoc cztery sotnie Kozaków kubańskich i Czerkiesów. Jednakże jeszcze przed ich przybyciem Armia Południowo-Kubańska poniosła klęskę w rejonie stanicy Isprawnaja. Około 5 tys. Kozaków (1 Pułk Łabiński i 1 Pułk Choperski oraz dwa bataliony) połączyło się z oddziałem kawaleryjskim płk. Andrieja G. Szkury, który wkrótce dołączył do Armii Ochotniczej. Reszta powstańców kubańskich, poniósłszy kolejną porażkę pod stanicą Andriejewskaja, ruszyła w kierunku Suchumi i po przekroczeniu granicy z Gruzją została internowana.
Przypisy
Bibliografia История Кубани: XX век. Очерки, pod red. prof. W.J. Szczetniewa, Krasnodar 1998
Linki zewnętrzne
Kategoria:Partyzanckie formacje Białej Armii Kategoria:Kozacy kubańscy