Wykorzystali buntownicze nastroje w moskiewskich pułkach strzeleckich i 11 maja tłum złożony ze strzelców i cywili wtargnął na Kreml zabijając czołowych bojarów i dowódców podejrzewanych o korupcję – Artamona Matwiejewa, Michaiła Dołgorukowa i Grigorija Romodanowskiego.
17 maja rebelianci ponownie wdarli się na Kreml zabijając kolejnych przeciwników, a wśród nich dwóch braci Naryszkinów, Kiryła i Iwana, co stało się na oczach przyszłego cara Piotra, ich siostrzeńca. Przez kilka dni na ulicach Moskwy szerzyły się rabunki i gwałty. Majowy bunt doprowadził do tego, że starszy przyrodni brat Piotra, Iwan V został ogłoszony „pierwszym” carem, zaś Piotr „drugim”, a ich starsza siostra Zofia regentką w imieniu ich obu.
Jesienią 1682 roku książę Iwan Andriejewicz Chowański – bliski współpracownik Zofii, mianowany za swe zasługi w stłumieniu buntu dowódcą formacji strzeleckich – zwrócił się przeciwko niej. Wspierany przez staroobrzędowców, Chowański – chcący zapewne sam sięgnąć po tron – zażądał unieważnienia reform Nikona. Zofia ze swym dworem musiała uchodzić z Moskwy i znalazła schronienie w Ławrze Troicko-Siergijewskiej. Ostatecznie Zofii udało się uśmierzyć tzw.