Nagość Magdaleny, choć erotyczna, może nawiązywać do legendy o świętej. Według niej swoje ostatnie lata spędziła w pustelni w górach Sainte-Baume w Prowansji. Tam żyła w odosobnieniu, naga, odżywiając się jedynie śpiewem aniołów odwiedzających ją co dzień. Brak odzienia symbolizuje więc rezygnację z dóbr doczesnych, z klejnotów i złota na rzecz wiary w ChrystusaTaka interpretacja pochodzi od Giorgio Vasariego.
Na wazie stojącej po lewej stronie Tycjan umieścił swój podpis TITIANUS.
W 1565 roku Tycjan namalował drugą wersję obrazu Magdaleny. Piękna kobieta została ukazana w podobnej pozie co wcześniej, jednakże jej nagość została zakryta. Malarz wprowadził kilka szczegółów: otwartą księgę, wazę oraz niewidoczną na pierwszy rzut oka trupią czaszkę symbolizującą śmierć. Obraz jest zdecydowanie dojrzalszy kolorystycznie. Tycjan posługuje się tu barwą, która harmonizuje z postacią. W tle widoczne jest niebo skąpane w promieniach zachodzącego słońca, a ciemna skała kontrastuje z jasno oświetloną postacią Magdaleny.
Przypisy
Bibliografia Wielkie muzea. Palazzo Pitti, wyd. HPS, Warszawa 2007, J. Szapiro Ermitaż, tł. Maria Dolińska, Wydawnictwo Progress, Moskwa, 1976
Kategoria:Obrazy Tycjana Kategoria:Maria Magdalena na obrazach Kategoria:Obrazy w Galerii Palatina Kategoria:Obrazy w Muzeum Ermitażu