thumb|XVI-wieczny fresk z monasteru, Meteory, Grecja thumb|Czworo nosicieli firmamentu na rycinach arabskiego kosmografa i historyka Al-Zakarijji Ibn Muhammada Kazwiniego (XIII w.) thumb|Tetramorfa z kości słoniowej na szkatułce, Chrystus w otoczeniu 4 ewangelistów; XIII wiek – Muzeum Narodowe w Paryżu (Cluny) Tetramorfa lub tetramorfos – w sztuce średniowiecza powiązanie symboli czterech ewangelistów w jedną postać (z gr. tetramorphos: „o czterech kształtach”, od tetra- + -morphos). Symbolika wywodzi się z tradycji starożytnego Wschodu.
Starożytny Orient Już w ikonografii sumeryjskiej można spotkać czteroczęściową grupę zwierząt, w skład której wchodził lew, orzeł oraz paw na grzbiecie wołu. Staroegipska Księga umarłych opisuje grupę trzech istot z głowami zwierząt i czwartej postaci z głową ludzką o długich uszach. Także starożytni Babilończycy używali symboliki czterech istot żyjących, odnosząc je do czterech stron świata, pór roku: wiosna (byk), lato (lew), jesień (orzeł), zima (człowiek), a także znaków zodiaku (według gwiazdozbiorów). Z konstelacjami gwiazd byli także łączeni asyryjscy bogowie astralni: Marduk (skrzydlaty byk), Nergal (skrzydlaty lew), Nimruta (orzeł) oraz Nebo (człowiek).