Po ułożeniu tonów harmonicznych tercjami, pomijając tony zwielokrotnione w oktawach, otrzymuje się pięć rodzajów akordów naturalnych: trójdźwięk durowy, akord septymowy – czterodźwięk (z septymą małą), akord nonowy – pięciodźwięk (z septymą małą i noną wielką), akord undecymowy – sześciodźwięk (z septymą małą oraz wielkimi noną i undecymą), akord tercdecymowy – siedmiodźwięk (z septymą małą oraz wielkimi noną, undecymą i tercdecymą). Nazwy akordów biorą się od interwału, w jakim są one zawarte.
Dźwięki wchodzące w skład akordu nazywa się jego składnikami. Pierwszy (najniższy) składnik akordu nazywa się prymą, drugi – tercją, trzeci – kwintą, czwarty – septymą, piąty – noną, szósty – undecymą, siódmy – tercdecymą. W symbolicznym zapisie akordów dla określenia poszczególnych składników używa się liczb 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13.
Poszczególne składniki akordu mogą być poprzemieszczane względem siebie lub ominięte.