strojbat, zajmowała się kopaniem rowów przeciwpancernych, została później wycofana do Nowoczerkaska.
W Nowoczerkasku zatrudniony został w fabryce armat. Pracował dwanaście godzin na dobę obsługując młot pneumatyczny bez środków ochrony słuchu. Jesienią 1941 roku zdezerterował z Armii Czerwonej z zamiarem wstąpienia do „Armii Andersa”. Po trzech tygodniach „podróży” dotarł do Władykaukazu (ówcześnie – Ordżonikidze). Zatrudniony został w stanicy Archonskaja położonej na północny wschód od Władykaukazu przy zwózce drzewa z lasu. W sierpniu 1942 przeniósł się do Gori w Gruzji, gdzie przyjęto go do fabryki konserw. Nadal chciał dołączyć do polskiego wojska. Gdy dowiedział się, że jest formowana Armia Berlinga, wysłał telegram do Moskwy, na który w odpowiedzi we wrześniu 1943 został wcielony do I Korpusu Polskiego w Sielcach w stopniu podporucznika. Dowodził baterią dowodzenia w 1 Brygadzie Artylerii Armat. Przeszedł szlak bojowy od Smoleńska do Warszawy. Od października 1944 do maja 1945 był słuchaczem kursu dowódców dywizjonów w Wyższej Szkole Artylerii w Leningradzie. W maju 1945 objął stanowisko dowódcy dywizjonu artylerii w Bydgoszczy, zaś w grudniu 1946 został dowódcą 34 pułku artylerii lekkiej. Awansowany do stopnia majora w 1946 roku. Stamtąd został skierowany do Wyższej Akademii Wojskowej im.