Od roku 1932 zatrudniony jako docent neurologii i psychiatrii w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ w Krakowie.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany jako kapitan lekarz do Wojska Polskiego. Powierzono mu obowiązki kierownika Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego w Szpitalu Garnizonowym w Przemyślu. Dnia 6 listopada 1939 został zatrzymany przez hitlerowców podczas Sonderaktion Krakau, a następnie uwięziony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen-Oranienburg. W obozie wzbudził szacunek swoją nieugiętą postawą wobec esesmanów i koleżeństwem wobec współwięźniów. Do Krakowa powrócił w lutym 1940 roku. Do końca wojny utrzymywał rodzinę z praktyki prywatnej.

Po II wojnie światowej pełnił funkcję kierownika Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Krakowie powstałej z podziału przedwojennej Kliniki Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ;