Do wybuchu II wojny światowej pracował jako nauczyciel gimnazjalny w szkołach Krakowa i Kielc. Brał udział w walkach kampanii wrześniowej. Okres okupacji spędził w rodzinnej wsi, pracując w biurze gminnym w Tarnowcu. Po zakończeniu wojny powrócił do Krakowa i podjął pracę naukową na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po kolejnym pobycie we Włoszech, w 1947 roku uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Filip Kallimach jako dyplomata i polityk. W 1951 roku został docentem etatowym, pełniąc stanowisko dziekana Wydziału Historyczno-Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był także opiekunem Koła Naukowego Historyków Studentów UJ. W 1952 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
Był organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1961 roku został kierownikiem Zakładu Historii Powszechnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz Komisji Nauk Historycznych krakowskiego oddziału Polskiej Akademii Nauk, redaktorem „Małopolskich Studiów Historycznych”, „Kwartalnika Historycznego” i „Wiadomości Historycznych”. Należał do PZPR.