127..
Życiorys Jego ojciec, Jérôme Lisola, zapewnił rodzinie (żonie Suzanne Lisola i siedmiorgu potomstwa) poprzez udane inwestycje w kopalnie soli, jak również kontakty z władzami hiszpańskimi podstawy materialne, dzięki którym przyszły dyplomata miał szansę uzyskać w 1633 tytuł doktora praw uniwersytetu w Dole, jak również zaistnieć w życiu publicznym poprzez mowę na pogrzebie infantki Izabeli, za którą został wyróżnionyH. Reynald, Le baron de Lisola..., s. 303.. W roku 1638 zaangażował się w konflikt polityczny w Besançon, skutkiem czego znalazł się w Wiedniu, wysłany do cesarza celem przedstawienia postulatów opozycji (samo miasto pomimo przynależności do hiszpańskiej prowincji miało prawo apelacji do cesarza)A. F. Pribram, Franz Paul Freiherr..., s. 7–9.. W Wiedniu – dzięki protekcji Maximiliana von Trauttmansdorff udało mu się dostać do służby cesarskiej i objąć w 1640 ważną misję w Anglii. Z pewnymi przerwami pozostawał na wyspach do 1645, mając możliwość bezpośredniej obserwacji wojny domowej w Anglii. Nawiązał wtedy kontakty z przebywającą w Londynie opozycją arystokratów francuskich, jak również z synami „króla zimowego”, Fryderyka VL. Hüttl, Franz Paul Lisola..., s. 687..