W latach 1846–1880 i na początku XX w. dokonano gruntownej restauracji ratusza, przywracając jego historyczny wygląd. Podczas II wojny światowej, w obawie przed nalotami wojsk alianckich, ewakuowano wyposażenie Sali Pokoju oraz muzealia. 13 września 1944 w wyniku bombardowań ratusz spłonął. Ocalały jedynie jego ściany boczne. Odbudowa ratusza przebiegała pomyślnie i z okazji trzechsetnej rocznicy ostatecznego podpisania pokoju westfalskiego dnia 24 października 1948 dokonano uroczystego otwarcia gmachu wraz z Salą Pokoju.
Architektura i wystrój wnętrz Ratusz jest zbudowany w stylu późnogotyckim na planie prostokąta. Zwartą, kubiczną bryłę zdobi sześć wieżyczek o cylindrycznej formie ze stożkowymi hełmami. Cztery wieżyczki akcentują naroża, dwie wznoszą się pośrodku dłuższych boków. Gmach nakryty jest wysokim dachem czterospadowym, z lukarnami pomieszczeń poddasza. Składa się z czterech kondygnacji – niskiego przyziemia, parteru, piętra i poddasza. Znajdujące się od strony rynku główne wejście poprzedzone jest dwubiegowymi schodami, które są daleko wysunięte przed lico fasady. Podest z maswerkową balustradą ozdobiony jest poligonalnym wykuszem usytuowanym na osi portalu wejściowego. Fasadę zdobi dziewięć monumentalnych figur królów usytuowanych powyżej portalu oraz pomiędzy prostokątnymi oknami.