Antoni I Brabancki (ur. sierpień 1384, zm. 25 października 1415; poległ bitwie pod Azincourt) – książę Brabancji, Lothier i Limburga. Antoni był synem Filipa II, księcia Burgundii i Małgorzaty Flandryjskiej, jego bratem był Jan bez Trwogi. Założyciel brabanckiej linii Walezjuszów.
W 1415 roku wojska angielskie pod wodzą Henryka V wylądowały w Normandii, wzniecając w ten sposób, po piętnastu latach, na nowo konflikt francusko-angielski, znany pod nazwą wojny stuletniej. W obozie francuskim przeważyła opinia za wydaniem Anglikom walnej bitwy. Choć Francuzi mieli przewagę liczebną, to jednak Anglicy nie raz dowiedli swej wyższości na polu bitwy, głównie dzięki znakomitym łucznikom. Dumne francuskie możnowładztwo jednak wciąż wierzyło w siłę rycerskiej jazdy, nad plebejskim wojskiem Anglików, do tego stopnia, że wielu z nich opowiadało się za jak najszybszym rozpoczęciem bitwy, nie czekając na siły posiłkowe, którymi dowodził między innymi Antoni Brabancki, składające się z milicji miejskich.