Zdarzało się też, że pełniły urząd wiejskiego kipera, oceniającego jakość piwa przeznaczonego na sprzedaż.
Produkowane jest w kilku odmianach: – piwo gorzkie, o bursztynowej barwie – piwo łagodne, o małej zawartości chmielu – piwo mocno gorzkie. Najstarsza wzmianka dotycząca piwa pale ale pochodzi z książki „An Universal Etymological English Dictionary” z 1675 r. Piwo to produkowano nie tylko na rynek wewnętrzny, ale transportowano również do brytyjskiej kolonii w Indiach. Przed wybudowaniem kanału Sueskiego podróż trwała ok. 3 miesiące, kanał skrócił ją o ok. miesiąc. Aby piwo nie zepsuło się przez taki okres, musiało mieć trochę więcej ekstraktu, alkoholu i chmielu. Taką odmianę piwa pale ale zaczęto z czasem nazywać India pale ale. Przez długi czas rodzaj ten nie był jednak zbyt popularny. W Wielkiej Brytanii królowało raczej łagodniejsze piwo, a w kontynentalnej Europie różne odmiany lagera. Prawdziwy rozwój IPA nastąpił dopiero w latach 70/80 XX w. w USA. Rozwój chmielarstwa oraz piwowarstwa domowego i rzemieślniczego w tym kraju spowodował, że IPA stał się symbolem piwa z małych, niezależnych browarów i stanowił przeciwwagę do złocistego lagera, z którym utożsamiane są klasyczne piwa z wielkich, popularnych browarów.