W czasie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Od 1942 był atamanem Ukraińskich Wolnych Kozaków, od 1943 był głównodowodzącym tzw. Ukraińskiej Armii Wyzwoleńczej. W marcu 1945 wstąpił do Ukraińskiego Komitetu Narodowego, zostając przewodniczącym wydziału wojskowego na osobistą prośbę gen. Pawło Szandruka.
Po kapitulacji III Rzeszy wyjechał na Zachód. W latach 1945–1948 pełnił funkcję ministra spraw wojskowych w rządzie ukraińskim na uchodźstwie, działając na rzecz niepodległości Ukrainy. Zmarł w 1952 r. w Paryżu.
Brat generała Iwana Omelianowicza-Pawlenki.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Омелянович-Павленко Михайло w: Енциклопедія історії України: Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2010, Wyd. «Наукова думка». t.7. s.596. Mychajło Omelianowicz-Pawlenko, Українсько-польська війна 1918-1919 рр. (1929) Mychajło Omelianowicz -Pawlenko, Зимовий похід (1934) Mychajło Omelianowіcz-Pawlenko, На Україні (1930, 1935)
Adam Przybylski, Wojna polska 1918 – 1921, Warszawa 1930 Józef Piłsudski, Rok 1920 w: "Pisma zbiorowe" Warszawa 1937 Tadeusz Kutrzeba, Wyprawa kijowska, Warszawa 1937 Marian Kukiel, Moja wojaczka na Ukrainie, wiosna 1920: dziennik oficera Sztabu Generalnego; wstęp i oprac. Janusz Zuziak.