Służyły temu liczne wydawnictwa i otwarte spotkania naukowe i odczytowe o różnorodnej tematyce, od 1938 organizowane w ramach Piątków Instytutu Śląskiego. Do końca sierpnia 1939 wydano 98 książek (w seriach: Biblioteka Pisarzy Śląskich, Pamiętnik Instytutu Śląskiego, Polski Śląsk, Śląsk. Ziemia i Ludzie, Zagadnienia Gospodarcze Śląska, Zagadnienia Społeczne Śląska, Zagadnienia Administracyjne Śląska), Komunikaty (3 serie) i dwa periodyki: „Zaranie Śląskie” (R. 5–15: 1929–1939) i „Wykaz Literatury Bieżącej o Śląsku” (R. 1–4: 1935–1938). Członkami i współpracownikami Stowarzyszenia w połowie 1939 było 305 osób (ze Śląska 132, z Krakowa 54, z Warszawy 33, Poznania 28, Lwowa 12 oraz 18 z zagranicy).
II wojna światowa Wojnę stowarzyszenie przetrwało w Generalnym Gubernatorstwie jako tajny Instytut Śląski w Warszawie, którym nadal kierował dr Lutman, ukrywając się od 1941 przed Niemcami. Od roku marca 1942 do listopada 1944 działalność tajnego Instytutu Śląskiego była również prowadzona w Krakowie i we Lwowie. W tajne badania naukowe zaangażowanych było 18 pracowników.