Typowy czas przeprowadzania jednej korekty to 1 milisekunda, rozmiar deformowalnego elementu jest poniżej centymetra kwadratowego, a liczba korygujących elementów jest typowo od kilkudziesięciu do kilkutysięcy w zależności od powierzchni deformowalnego lustra.
Optyka adaptatywna oferuje znacznie większe możliwości niż prostsza technologicznie optyka aktywna. Jednocześnie obecnie konstruowane oraz większość działających dużych teleskopów nie może już działać bez optyki aktywnej. Dlatego optyka adaptatywna jest kolejnym stopniem korekcji obrazu po, działającej niezależnie, optyce aktywnej. Optyka adaptatywna jest obecnie wykorzystywana zarówno w mniejszych teleskopach (np. 3,6-metrowym w Obserwatorium La Silla), jak i w większych – w 8-metrowym teleskopie Gemini-North, teleskopie Keck II, czy w zespole teleskopów VLT. Kilka następnych urządzeń optyki adaptatywnej jest w budowie bądź w fazie projektowania.
Dzięki tej technologii udało się po raz pierwszy bezpośrednio zaobserwować planetę pozasłoneczną, a także przeprowadzić szczegółowe badania czarnej dziury w centrum Drogi Mlecznej.
Zobacz też optyka aktywna
Przypisy
Linki zewnętrzne
ESO: „What is Active and Adaptive Optics?” – opis działania optyki aktywnej i adaptatywnej
„Adaptive optics tutorial at CTIO” – techniczny opis działania (ang.)
Kategoria:Optyka Kategoria:Teleskopy
sv:Teleskop#Adaptiv optik