Pierwszym zastępcą był szef oficerów łącznikowych KGB do spraw wywiadu.

Po dojściu do władzy Władysława Gomułki pętla radziecka wokół cywilnych i wojskowych PRL-owskich służb specjalnych znacznie się poluźniła. Tym niemniej, według oceny jednego z byłych pracowników Departamentu I, po 1956 roku i w latach sześćdziesiątych uzależnienie od Rosjan było nadal ogromne, tylko już nie tak jawne jak pod koniec lat 40. i początku 50.

Praca na rzecz wywiadu radzieckiego Kontrwywiad, mimo pierwotnego założenia, nie skończył z praktyką przekazywania nazwisk informatorów sowieckiemu wywiadowi zagranicznemu („PGU”). Było to na porządku dziennym w MSW, a wcześniej w MBP i informacji wojskowej (GZI).

Sprawozdania – dokonania Departamentu II MSW 1957–1962 W sprawozdaniu Departamentu II Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za lata 1957–1962 stwierdzono:

W konsekwencji podstawowa forma pracy kontrwywiadu polegała na:

W wyniku prowadzonych rozpracowań stwierdzono, iż w latach 1961–1962: