Dodatkowo, drastycznie pogarszająca się sytuacja ekonomiczna kraju sprzyjała stopniowemu wypieraniu beztroskich przebojów wczesnego reggae przez utwory zaangażowane społecznie. Wokalistom takim jak Burning Spear, Ijahman Levi, Winston Holness czy też Yabby You udało się wówczas przełamać opór ze strony producentów, początkowo przeciwnych wydawaniu trudniejszego w odbiorze materiału w obawie przed słabymi wynikami sprzedaży. Za pośrednictwem charyzmatycznego bębniarza rasta Counta Ossiego przeniknęło do muzyki reggae brzmienie afrykańskich bębnów Nyabinghi, pierwotnie akompaniujących śpiewom religijnym w czasie rastafariańskich zgromadzeń modlitewnych (zob. chanty Nyabinghi).
Roots reggae znalazło się u szczytu popularności w drugiej połowie lat siedemdziesiątych; „korzenne” utwory miała wówczas w swoim repertuarze niemal cała czołówka zespołów reggae zarówno na Jamajce (m.in. Bob Marley & The Wailers, Black Uhuru, Culture, Inner Circle, Israel Vibration, The Abyssinians, The Congos, The Mighty Diamonds, Third World, Twinkle Brothers), jak i w Wielkiej Brytanii (Aswad, Misty in Roots, Steel Pulse). Po śmierci Marleya w maju 1981 roku gatunek stracił na popularności, ustępując miejsca nowoczesnemu dancehallowi opartemu na agresywnych nawijkach DJ-skich.