Ze względu na zjawisko libracji na ogół można jednak zobaczyć nieco więcej niż połowę powierzchni takiego satelity z powierzchni obieganego ciała – w przypadku Księżyca jest to 59%.
Obrót synchroniczny jest zjawiskiem dość powszechnym we Wszechświecie. W Układzie Słonecznym wszystkie księżyce na tyle duże, by spontanicznie przybrać kulisty kształt obracają się synchronicznie.
Mechanizm zjawiska Przyczyną tego zjawiska są siły pływowe. Powodują one deformację płynnej części satelity oraz w niewielkim stopniu planety, wokół której krąży satelita. Jeżeli satelita obraca się szybciej niż obrót synchroniczny, to deformacja opóźnia się względem obrotu i nie leży na osi łączącej środki mas obu ciał. W efekcie tego na ciało wirujące w kierunku w działa moment siły hamujący rotację (h). W przypadku obrotu wolniejszego od obrotu synchronicznego moment siły ma odwrotny kierunek i przyspiesza obrót planety. Efekt hamowania lub przyspieszania obrotu jest tym silniejszy, im większa jest „rozbieżność” pola grawitacyjnego, które objawia się jako siła pływowa, satelita ma znaczną część płynną i wykonuje obrót znacznie różniący się od obrotu synchronicznego. W polu centralnym „rozbieżność” maleje w 3 potędze odległości.