Pod koniec lat 70. zaangażował się w działalność opozycyjną. W mieszkaniu Marka i Doroty Safjanów organizowano spotkania, na których omawiano bieżące sprawy polityczne i wymieniano wydawnictwa drugiego obiegu. Na początku lat 80. współtworzył struktury komisji wydziałowej „Solidarności” na WPiA UW. Był członkiem redakcji czasopisma „Niepodległość”. Uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.

W latach 80. przyjął otrzymaną od Adama Strzembosza propozycję pracy na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, dołączając m.in. do Wojciecha Łączkowskiego, Hanny Suchockiej, Wiesława Chrzanowskiego czy Alicji Grześkowiak – kadry tworzącej w późniejszych latach – jak sam stwierdził – „struktury nowego, demokratycznego państwa”. Na lubelskim uniwersytecie pracował do 1998, kiedy to został prezesem Trybunału Konstytucyjnego. W latach 1993–1995 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1995–1997 był prorektorem tego uniwersytetu. Na UW był zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego.