Nazwę noma wprowadził Baron w 1816 roku.
Historia mały|Zniszczenia okołoustne spowodowane rakiem wodnym Opisy choroby mogącej odpowiadać rakowi wodnemu znane są z pism starożytnych lekarzy. Pierwszy, bardziej szczegółowy opis tego schorzenia jako odrębnej jednostki chorobowej podał w 1595 niderlandzki chirurg i lekarz miejski Carel Baten zwany Carolusem Battusem (1540-1617). W XVIII i XIX w. było ono dość rozpowszechnione w Europie. Choroba występowała w gettach i w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych w czasie II wojny światowej. Obecnie stanowi problem w niektórych krajach afrykańskich i południowoamerykańskich, wśród niedożywionej ludności żyjącej w złych warunkach higienicznych (zwłaszcza dzieci). Często stanowi powikłanie choroby głodowej, oraz zakażenia wirusem HIV. Ocenia się, że na raka wodnego zapada corocznie ok. 100 000 osób, a śmiertelność wynosi ok. 70–90%.
Przebieg choroby i jej leczenie Współcześnie choroba przebiega w kilku etapach, zwykle dotyczy dzieci w wieku od 2 do 5 lat, cierpiących na objawy niedożywienia, zwłaszcza niedostatecznej podaży białek (kwashiorkor).