Do wybuchu II wojny światowej zdecydowaną większość więźniów stanowili więźniowie kryminalni. Począwszy od 1940 roku zaczęły napływać do obozu transporty jeńców. W latach 1943–1944 skierowano do obozu setki więźniów oznaczonych literami „NN” (niem. Nacht und Nebel, pl. Noc i Mgła – kryptonim akcji wywożenia członków ruchu oporu z Zachodniej Europy).
W 1941 roku wpłynęły istotne transporty politycznej opozycji spoza Niemiec: z Francji, z Holandii, z Belgii, z Czech. W sumie 80 000 więźniów i od 100 000 do 180 000 jeńców wojennych było skierowanych do tego obozu. Spośród nich 38.000 zmarło, z czego aż 35.000 było jeńcami z Armii Czerwonej. Najsłynniejszym więźniem był niewątpliwie niemiecki pisarz Carl von Ossietzky, pacyfista i przeciwnik nazistów. Dostał nagrodę Nobla w 1935 roku, w chwili gdy siedział od wielu miesięcy w obozie. Gdy spotkał go w obozie emisariusz szwajcarskiego Czerwonego Krzyża, to zrelacjonował, że Oficer SS powrócił z człowiekiem trzęsącym się ze strachu, bladym jak trup, biednym stworzeniem, które zdawało się niezdolne do odczuwania czegokolwiek. Wszystkie jego zęby były wyłamane i ciągnął za sobą źle zrośniętą złamaną nogę. Podałem mu rękę. Nie odpowiedział.