Napoleon III a sprawa włoska W 1858 rozpoczęły się negocjacje premiera Camilla Cavoura z Napoleonem III w kwestii poparcia sprawy włoskiej. Cesarz Napoleon zgodził się wesprzeć militarnie Królestwo Sardynii w ewentualnej wojnie z Austrią. Celem byłoby odebranie Austrii i przyłączenie Lombardii i Wenecji do Piemontu. Napoleon III zgodził się na objęcie panowania przez Wiktora Emanuela II w Parmie i ModenieTomasz Wituch, op. cit., s. 191. Szukano pretekstu do wojny. Wypowiedział ją cesarz Franciszek Józef I 27 kwietnia 1859. Napoleon III pokonał wojska austriackie w bitwie pod MagentąRyszard Dzieszyński, Magenta-Solferino 1859, Warszawa 2005. Cztery dni później Wiktor Emanuel II i cesarz Napoleon III dokonali uroczystego wjazdu do Mediolanu. Obawiając się zbytniego osłabienia Austrii, 11 lipca 1859 cesarz Francuzów za plecami króla podpisał z cesarzem Franciszkiem Józefem pokój w VillafrancaAlfred Liebfeld, Napoleon III, Warszawa 1979, s. 234. Na mocy porozumienia większość Lombardii, razem z jej stolicą, Mediolanem, z wyjątkiem twierdz austriackich, Mantui i Legnano, przeszła pod władzę francuską. Cesarz Austrii zachował Wenecję.