Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 9 października 1980 otrzymał awans na stopień generała brygady. Nominacje otrzymał 11 października 1980 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa PRL prof. Henryka Jabłońskiego. W październiku 1980 został szefem sztabu - zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w maju 1983 szefem sztabu – zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. 17 października 1984 przejął od gen. dyw. Henryka Rapacewicza obowiązki dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 26 września 1985 otrzymał awans na stopień generała dywizji. Nominacje otrzymał 10 października 1985 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa PRL prof. Henryka Jabłońskiego. 19 października 1987 przekazał dowodzenie Śląskim Okręgiem Wojskowym gen. bryg. Henrykowi Szumskiemu.
28 października 1987 objął stanowisko dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego (po gen. dyw. Jerzym Skalskim). Stanowisko to pełnił do 4 listopada 1989, kiedy to został powołany przez Prezydenta PRL na stanowisko Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego. 12 października 1992 zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł w stan spoczynku.