Od pierwszego momentu istnienia bazy zbudowano forty na terenie półwyspu. Geograficzne i nawigacyjno-hydrograficzne właściwości rejonowe morskiej bazy w Hanko określiły i formy jej obrony, właściwie szkierowo wyspowej pozycji. W miarę możliwości za pomocą postawienia minowych zapór został ograniczony manewr żeglugi na wodach szkierowych. Zajęcie 18 wysp znacznie wzmocniło obronę półwyspu. Próby szturmów z lądu zmusiły przeciwnika do przejścia do długotrwałego oblężenia bazy i przy braku możliwości ataków ze skrzydeł (zajętych do tego czasu przez radzieckich morskich piechurów).
Obronie Hanko sprzyjało zachowanie na półwyspie lotniska. Nawet stosunkowo nieduża liczba samolotów myśliwskich i rozpoznawczych, którymi dysponowało dowództwo morskiej bazy, w znacznej mierze wspomagało celność artylerii, zwalczanie desantów na wyspy i odparcie nalotów samolotów przeciwnika.
Wyjątkowa rola należała do artylerii nadbrzeżnej, która, w istocie była kluczowa dla obrony morskiej bazy. Nawodne siły, bazowane na Hanko, wykonywały zadania, związane z codzienną bojową działalnością w granicach bazy.