Niedaleko od brzegu możliwe było działanie fińskich kanonierek i kutrów. Według planu zajęcia bazy podstawowym warunkiem były niespodziewane ataki i szybki szturm z lądu. Carl Gustaf Mannerheim tak określił zadania fińskiej armii:
Przebieg bitwy Już 22 czerwca 1941 roku baza stała się celem nalotu niemieckiego lotnictwa. Do Leningradu została ewakuowana praktycznie cała ludność cywilna. Dla obrony bazy zostały stworzone dwie pozycje minowe (postawiono 367 min), przygotowano obronę przeciwlotniczą i przeciwdesantową.
1 lipca na bazę dokonano pierwszego szturmu lądowego, ale szturmujący zostali odepchnięci na wyjściowe położenie. W dość długim czasie Finowie niejednokrotnie, ale podobnie nieskutecznie próbowali różnymi sposobami przedrzeć się przez obronę Hanko, a Wehrmacht próbował zająć wyspę Osmussaar. Oczekiwania atakujących na szybkie zdobycie strategicznie ważnej w tym centrum Bałtyku bazy nie powiodły się.
Dla rozszerzenia obrony Hanko dowództwo radzieckie wysadziło desanty morskie, zajmując 18 sąsiadujących z półwyspem wysp. Ważną rolę w obronie Hanko odegrało lotnictwo bazy. W trudnych warunkach podtrzymywało działania wojska i wysadzanie desantów, prowadziło rozpoznanie, wykonywało ataki na statki, baterie i lotniska przeciwnika.