thumb|200px|Tzw. Graffiti Aleksamenosa Onolatria (gr. όνος „osioł” + λατρεία „kult, służba”) – zarzut kierowany w starożytności wobec Żydów i chrześcijan, przypisujący im oddawanie czci osłu.
Posądzenia o onolatrię mają swój początek w epoce hellenistycznej. Na początku I wieku żyjący w Aleksandrii grecki pisarz Apion zarzucał Żydom oddawanie czci podobiźnie osła. Z traktatu apologetycznego Józefa Flawiusza Przeciw Apionowi dowiadujemy się, że w swoim niezachowanym do naszych czasów dziele Apion oskarżał Żydów, iż w Świątyni Jerozolimskiej przetrzymują wyobrażenie oślej głowy, otaczanej przez nich wielkim szacunkiem.
Relację o czczeniu przez Żydów osła przytoczył również Tacyt w V księdze Dziejów. Według rzymskiego historyka po wyjściu z Egiptu Izraelici cierpieli na pustyni pragnienie z powodu braku wody pitnej. W chwili zagłady miało ich uratować stado dzikich osłów, które, wracając z pastwiska, naprowadziło ich do źródła. Po przybyciu do Ziemi Obiecanej mieli na pamiątkę umieścić w przybytku Bożym wizerunek osła i oddawać mu cześć.