Jan Rutkiewicz (ur. 14 sierpnia 1904 w Kielcach, zm. 7 lipca 1989Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze) – polski lekarz, działacz państwowy.
Życiorys Urodził się 14 sierpnia 1904 w rodzinie działaczy socjalistycznych Jana (1875–1950) i Jadwigi z Bartołdów (1875–1958). Brat Wincentego Jana, działacza komunistycznego. W 1923 ukończył Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie. W latach 1923–1929 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. W 1934 otrzymał dyplom na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1934–1944 pracował w warszawskich szpitalach – na stanowiskach od starszego asystenta do ordynatora. W 1939 został zmobilizowany jako lekarz I Szpitala Okręgowego w stopniu porucznika rezerwyDane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL w bazie IPN. Podczas II wojny światowej był przewodniczącym Komitetu Porozumiewawczego Lekarzy Demokratów i Socjalistów oraz organizował służbę zdrowia GL i AL. W czasie powstania warszawskiego na Sadybie prowadził oddział chorych na czerwonkę.
Od 1951 do 1955 był prezesem PCK. W okresie 1959–1970 był wiceministrem zdrowia. Następnie – do 1974 – ponownie sprawował funkcję prezesa PCK.
Od 1945 należał do PPR, a od 1948 do 1983 – do PZPRLeksykon historii Polski z 1995, s.