wśród form zoomorficznych pojawiają się ptaki z rozpostartymi skrzydłami, zwierzęta z profilu ze zwiniętym ogonem, krokodyle, żółwie, kleszcze i skorpiony, Macaracas (900-1100) – ceramika i wzornictwo wykazuje wiele podobieństw do ceramiki poprzedniego okresu, występuje już jednak wyraźna tendencja do przeładowania form. Czarne linie są delikatniejsze, motywy zdobnicze są zaś często podobne do tych z poprzedniego okresu – dominują linie krzywe, formy girlandowe i YC; pojawiają się też nowe elementy, takie jak romby czy szachownice, brzegi naczyń są dekorowane panelami kolorów (wzór „koralowy wąż”), Parita (1100-1300) – styl ten jest radykalnym zwrotem w stosunku do dwóch poprzednich stylów (Conte i Macaracas): motywy geometryczne przedstawiane są w panelach, figury zoomorficzne opierają się na kombinacji zespołu elementów geometrycznych, we wzornictwie dominują motywy abstrakcyjne; nie zerwano jednak całkowicie z poprzednimi stylami – spotyka się elementy w kształcie S lub YC charakterystyczne dla stylu Cubitá, czy romby i szpony charakterystyczne dla Macaracas oraz motywy girlandowe podobne do tych ze stylów poprzednich El Hatillo (1300-1550) – następuje nowy zwrot we wzornictwie;