Tulou – ogólna nazwa wielopiętrowych, zazwyczaj obronnych budynków z ubitej ziemi (stąd nazwa ). Przeznaczony do zamieszkiwania przez kilkadziesiąt rodzin, członków jednego rodu, stanowią istotny element architektury Hakków. Wznoszone od XII w., tulou występowały w wielu odmianach, najbardziej znane są okrągłe tulou z Fujianu (w tym m.in. Fujian tulou). thumb|200px|right|Widok na wnętrze tulou
Geneza Tulou „kondensują” w sobie kilka cech kultury tradycyjnych Chin: architektury konstrukcja ze ścianami z ubitej ziemi, z drewnianą konstrukcją nośną i dachową „zwrócenie się do wewnątrz” – okna i drzwi wychodzą na wewnętrzny dziedziniec, przy ślepych ścianach zewnętrznych ustroju społecznego rozbudowaną strukturę pokrewieństwa w obrębie lineażu podział społeczny na lineaże, które były samowystarczalnymi jednostkami ekonomiczno-społeczno-prawno-militarnymi.
Konstrukcje ziemno-drewniane były powszechne w całych Chinach. Typowe chińskie domy, północny siheyuan i południowy sanheyuan miały konstrukcję opartą na wewnętrznym dziedzińcu otoczonym budynkami. Kompleks taki zamieszkiwała zazwyczaj jedna rodzina, w przypadku większych rodów kompleks był rozbudowywany tak, że tworzył ciąg kolejnych dziedzińców.