Od 17 listopada do 28 grudnia 1937 r. był ministrem przemysłu i handlu w rządzie Gheorghe Tătărescu. Od 8 kwietnia 1938 r. był członkiem Najwyższej Rady Ekonomicznej, od 1 lipca tego roku – Stowarzyszenia Rumuńskiego Przemysłu Lotniczego, zaś od 20 stycznia 1939 r. – Państwowej Dyrekcji Odrodzenia Narodowego. Jednocześnie na wniosek króla Karola II został powołany na przewodniczącego Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Rumunii. Od 1 lutego do 23 listopada 1939 r. pełnił funkcję ministra gospodarki narodowej.
Po objęciu władzy przez Rumuńską Partię Komunistyczną w poł. 1945 r., I. Bujoiu zaangażował się w nielegalną działalność opozycyjną. Założył wraz z Alexandru Poppem organizację antykomunistyczną. W listopadzie 1947 r. utworzył w Bukareszcie tajny Rumuński Komitet Ruchu Oporu. W 1948 r. został aresztowany. Po procesie na przełomie października i listopada tego roku skazano go na dożywocie. W 1949 r. wyrok został zmniejszony do 25 lat więzienia.
Początkowo był osadzony w więzieniu Jilava w Bukareszcie, a następnie skierowano go na roboty w kopalni ołowiu w Baia Sprie. Zmarł w więzieniu w Aiudzie.
Linki zewnętrzne Biografia Ioana E. Bujoiu (jęz. rumuński)
Kategoria:Rumuńscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu w Rumunii