Po objęciu władzy w Rumunii przez gen. Iona Antonescu na pocz. września 1940 r., został w stopniu naukowym profesora szefem sekcji morskiej akademii wojskowej. Następnie objął funkcję szefa sztabu dowództwa marynarki wojennej, a wkrótce zastępcy dowódcy. 22 czerwca 1941 r., kiedy Rumunia przystąpiła wraz z Niemcami do wojny z ZSRR, powrócił na krótko na stanowisko szefa sztabu dowództwa marynarki wojennej. Już 20 sierpnia tego roku został szefem sztabu kadry rumuńskiej przy niemieckiej misji wojskowej marynarki wojennej w Rumunii, po czym po 4 miesiącach stanął na czele dywizjonu 4 niszczycieli na Morzu Czarnym. W 1943 r. został odznaczony kolejnym Orderem "Coroana României" i Orderem "Mihai Viteazul". Od marca tego roku w stopniu kontradmirała dowodził całością rumuńskich sił morskich na Morzu Czarnym. Jednocześnie był zastępcą kontradm. Helmutha Brinkmana, dowodzącego niemiecką flotą wojenną na Morzu Czarnym. Od 12 kwietnia do 14 maja 1944 r. okręty rumuńskie przeprowadziły największą w swojej historii operację wojskową ewakuowania ok. 130 tys. żołnierzy rumuńskich z Odessy i Sewastopola do Rumunii. Kontradmirał H. Macellariu otrzymał za nią Krzyż Wielki Orderu "Steaua României" i Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego. W nocy z 23 na 24 sierpnia 1944 r. szef sztabu marynarki wojennej wiceadm. Ioan Georgescu wydał rozkaz kontradm.