Jan Berger (ur. 7 października 1889 w Tarnowie, zm. 13 września 1957 w Poznaniu) – polski historyk literatury niemieckiej, profesor Uniwersytetu Poznańskiego.
Życiorys Był synem Jana, oficera armii austriackiej, i Marii z Kocherów. Kształcił się w gimnazjach w Rzeszowie, Dębicy i Krakowie, gdzie w 1908 otrzymał świadectwo dojrzałości. Studiował filologię germańską, angielską i klasyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim (m.in. pod kierunkiem Wilhelma Creizenacha) w latach 1908–1911, następnie germanistykę na uniwersytecie w Berlinie (1911–1912). Uzyskał w 1914 stopień doktora filozofii na UJ. Pracował jako nauczyciel języka niemieckiego w szkołach powszechnych we Lwowie (do 1918), następnie w latach 1919–1936 w Poznaniu (gimn. K. Marcinkowskiego i I. Paderewskiego). W 1924 obronił doktorat na UJ (na podstawie pracy Dichtung und Wahrheit in den Bekenntnissen einer schoenen Seele), dwa lata później został adiunktem na Uniwersytecie Poznańskim. W 1932 habilitował się z germanistyki na tymże uniwersytecie, a od 1932 był docentem w Katedrze Filologii Germańskiej tej uczelni;