Legis actio per manus iniectionem – najprawdopodobniej stanowiła najstarszą legis actio in personam (skargę służącą ochronie praw o charakterze względnym), służyła do egzekucji wyroków sądowych (iudicatum) oraz do dochodzenia niektórych uprzywilejowanych wierzytelności, np. nexum; Legis actio per iudicis (arbitrive) postulationem - służyła do dochodzenia wierzytelności pochodzących ze zobowiązań opartych na wymianie określonych formalnie pytań i odpowiedzi, np. stypulacja; Legis actio per condictionem - wprowadzona w III w. p.n.e. służyła dochodzeniu ściśle oznaczonych należności pieniężnych (certa pecunia) oraz ściśle oznaczonych rzeczy innych niż pieniądze (certæ res); Legis actio per pignoris capionem – najprawdopodobniej służyła do dokonania egzekucji majątkowej (zajęcia przedmiotów należących do dłużnika w celu zmuszenia go do dokonania świadczenia przewidzianego przez wyrok sądowy).
Przypisy
Bibliografia M. Kuryłowicz, A. Wiliński, Rzymskie prawo prywatne - zarys wykładu, Warszawa 2008 W. Litewski, Rzymski proces, Kraków 1988 W. Wołodkiewicz, M. Zabłocka, Prawo rzymskie. Instytucje, Warszawa 2009
Kategoria:Rzymski proces cywilny